मोरपंख

आपले वय वाढू लागल्यावर आपण जरा जास्तच बोलू लागतो का ? की वाॅट्स ॲप युनिव्हर्सिटीने सांगितले की बोलत रहा, मनात काही ठेवू नका...म्हणून बोलतो आपण. असो,तर माझा तरी अनुभव आहे मी खरंच जरा जास्तच बोलू लागले आहे अगदी समोरच्याला बोलू न देता, त्याचे बोलणे न ऐकता !!! नाही, हे अजिबात खरे नाहीये…मी जरा मजा केली. तब्बल बत्तीस वर्षे पब्लिक सर्वंट म्हणून काम केल्यावर काय हिंमत आहे,समोरच्याचे न ऐकण्याची !! या संदर्भात आपल्याला वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे भेटत असतात. काही अबोल तर काही बोलकी तर काही अती बडबडी.  काहीजण असे असतात, तुमचे बोलणे मनापासून ऐकतात. तुम्हाला अजून जास्त बोलायला उद्युक्त करतात. तुमच्या बोलण्यात रस दाखवतात, तुमच्या सुख-दुःखावर चर्चा करतात. तर काही महाभाग तुम्हाला बोलूच देत नाहीत. स्वतःचेच घोडे पुढे दामटत राहतात. तर काही असेही असतात त्यांचे तुमच्या बोलण्याकडे लक्षच नसते तर काही अती भोचक असतात. काही टोचून बोलतात तर काही माहिती काढून घेतात आणि उलटीच पसरवतात. असो. तर असे माणसांचे विविध नमुने आपल्याला भेटत असतात. त्यातून आपल्याला खूप शिकता येते. कुठे, कधी, कसे व केवढे बोलायचे याची अनुभव...

आपल्या नेहमी संथपणे एकसुरी चाललेल्या आयुष्यात कधी काही चांगल्या-वाईट घटना घडत असतात. यातूनच आपण आपला जीवनक्रम चालवत पुढे पुढे जात असतो.  श्रीयुत नवीन काळेंचा एक व्हिडिओ याआधी ही फेसबुक वर बघितला होता,तो आवडला होता म्हणून आजचा व्हिडिओ ही बघितला.  आजच्या व्हिडिओ मध्ये त्यांनी After life या Netflix वरील मालिकेचे विश्लेषण केले आहे. त्यात ते टोनी या मालिकेतील हिरो ची गोष्ट सांगतात.  टोनी ची आजारी बायको मृत पावल्यानंतर त्याचा स्वभाव विक्षिप्त होतो. तो आजूबाजूच्या सगळ्याच लोकांशी फटकून वागू लागतो. आजूबाजूला सगळीच सर्वसामान्य माणसे असतात. ऑफिसातील कर्मचारी, पोस्टमन इत्यादी. नंतर स्मशानात त्याला एक थोडी वृध्द स्त्री भेटते, जिचा नवरा मृत झालेला असतो. हळूहळू त्यांची ओळख होते व एका बाकड्यावर बसून ते एकमेकांशी बोलत असतात.  काळे व्हिडिओत पुढे सांगतात की जशी मालिका पुढे सरकते आणि त्यांचे बोलणे होत राहते, टोनी च्या आणि आपल्याही लक्षात येते की जीवनात छोट्या छोट्या गोष्टीही फार महत्त्वाच्या असतात. रोज उगवणारा सूर्य, गीत गाणारे पक्षी ते झाडावर येणारी फुले!! जीवनात असे काही extraordinar...

आपल्या भारतातही गावागावातून अनेक लोककथा, पौराणिक कथा सांगितल्या जातात,पिढी दर पिढी त्या ऐकल्या जातात. या गोष्टी मनोरंजनाबरोबरच सामाजिक प्रबोधन, शिक्षण करत समाज घडवत असतात.  अशीच एक जपानी कथा वाचनात आली आणि तिचा शेवट खूपच वेगळा वाटला म्हणून गुगल अनुवादित अशी ती पुढे देत आहे. जपानी पौराणिक कथा आणि लोककथांमध्ये (Japanese folklore) ‘फुटाकुची-ओन्ना’ (Futakuchi-onna) चा मराठीत अर्थ "दोन तोंडी स्त्री" असा होतो.हा जपानमधील योकाई (Yōkai) म्हणजेच एक प्रकारचा भूत, राक्षस किंवा अलौकिक प्राण्याचा प्रकार आहे. फुटाकुची-ओन्नाचे स्वरूप आणि वैशिष्ट्ये: दोन तोंडे: या राक्षसी स्त्रीला दोन तोंडे असतात. एक तिच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखे सामान्य तोंड असते आणि दुसरे मुख्य तोंड तिच्या डोक्याच्या मागच्या बाजूला, केसांच्या खाली लपलेले असते. मागचे तोंड: डोक्याच्या मागच्या बाजूला कवटी दुभंगून हे दुसरे तोंड तयार होते. या तोंडाला स्वतःचे ओठ, तीक्ष्ण दात आणि जीभ असते.केसांचा वापर: जेव्हा ही स्त्री एकटी असते किंवा तिला भूक लागते, तेव्हा तिचे केस सापासारखे किंवा हातासारखे हलतात आणि अन्न उचलून मागच्या तोंडात भरता...

    आता आपण, भारत देश स्वतंत्र होऊन पुढच्या वर्षी ऐंशीव्या वर्षांत पदार्पण करणार आहोत. या वर्षांमध्ये आपण सर्वच क्षेत्रात खूपच प्रगती केली आहे, हे आपल्या सर्वांना माहित आहेच आणि त्याचा सार्थ अभिमान ही आहे.        पण सध्या जंतरमंतर वर झालेले युवा पिढीचे निदर्शन, दहीहंडी, गणेशोत्सवातला डीजे चा वापर या घटना मन विषण्ण करतात.       मग चर्चिल चे भारताबद्दल चे मत आठवले, की, भारताला एवढ्यात स्वातंत्र देवू नका. १९४३ मध्ये बंगाल मध्ये तीस लाख माणसे मृत्यूमुखी पडली कारण, चर्चिल आणि त्यांच्या मंत्रीमंडळाने लवकर निर्णय न घेतल्यामुळे भयानक दुष्काळ आला तो आठवला मग त्याना जास्त समजून घेण्यासाठी पुनः एकदा त्यांच्यावर आधारलेला Darkest Hour नावाचा सिनेमा प्राइम व्हिडिओ वर बघितला.       युद्धाचे ढग डोक्यावर घोंघावत असतानाच वयाच्या पासष्ट व्या वर्षी चर्चिल याना इंग्लंड चे पंतप्रधान बनवले गेले.       हिटलर सारखा शत्रू समोर होता. देशहितासाठी कठोर निर्णय घ्यावे लागणार होते. मंत्रीमंडळाचा म्हणावा तसा पाठिंबा नव्हता....

       काही दिवसांपूर्वी फेसबुक वर एक पोस्ट वाचनात आली. त्यात त्या सद्गृहस्थांनी अनेक प्रश्न उपस्थित केले होते जसे की, रावणाकडे खरेच विमान होते कां, सीतामाई चे अपहरण करते वेळी ते कुठे उतरवले होते, रामायणानंतर त्याचे काय झाले, नंतरही अवशेष मिळाले का इ.इ.        खरंतर या विषयांवर त्यातील तज्ञांचे एवढे संशोधन उपलब्ध आहे की या प्रश्नांची सुयोग्य उत्तरे समजून घेतली तर नक्कीच मिळू शकतील.       माझ्याकडे डॉक्टर प. वि. वर्तक यांची पुस्तके आहेत. त्यातील वास्तव रामायण या पुस्तकात त्यांनी चित्रांसकट या विषयावर स्पष्टीकरण दिले आहे.      वाल्मिकी रामायणातील विमाने  खरी आहेत याचे अनेक पुरावे  त्यांनी दिले आहेतच. पण आणखीन एक सात आठ पानांचे एक पूर्ण प्रकरण खास 'भोजराजाची विमानविद्या' या विषयावर आहे.      त्या लेखात शेवटी ते लिहीतात, "महाभारत, रामायण, ऋग्वेद या तिन्ही ठिकाणी विमानांची वर्णने आहेत. श्लोक ८४ येथे भोज म्हणतो की पूर्वीचेच हे ज्ञान मी संकलित करत आहे."       पुढे ते म्हणतात,...

    मध्येच कुठेतरी केरोफोबिया बद्दल वाचनात आले. म्हणून गुगल करून बघितले तर गुगलने सांगितले की :-     केरोफोबिया म्हणजे आनंदाची भिती म्हणजेच आनंदी होण्याविषयी किंवा आनंद व्यक्त करण्याविषयी वाटणारी भिती.       त्याची सामान्य लक्षणे अशी की, मजेपासून दूर राहणे, वाईट नशीबाच्या परिणामांची काळजी करणे, आनंदासाठी दोषी धरणे, इ.      खरंतर इतक्या वाईट पध्दतीने नाही पण थोड्याफार प्रमाणात मी सुध्दा या केरोफोबियाला तोंड दिले आहे.       माझ्या मिस्टरांच्या निधनानंतर काही वर्षांनी आयुष्यात सलग दोन तीन वर्ष वेगवेगळ्या समस्यांना तोंड द्यावे लागले. त्या समस्या सोडविण्याच्या नादात सामाजिक आयुष्याकडे दुर्लक्ष झाले. आनंदाची भिती वाटू लागले. जोरात हसले तर वाईट नशीबाला तोंड तर द्यावे लागणार नाही नां अशा अनेक वेडगळ कल्पनांनी डोक्यात घर केले होते.       हळूहळू प्राॅब्लेम कमी होत गेले तसतसे डोक्यातील वाईट विचारांचे धुके ही वितळत गेले.       यावर उपाय ही आपोआप सुचत गेले. आवडीच्याच लोकांत मिसळणे, आवडीच...