मोरपंख

आमच्या ऑफिसात माझा एक असिस्टंट होता त्याने माझा भिडस्त स्वभाव बघून, समोरच्याला नाही कसे म्हणायचे हे शिकवले. आमचे काम युजर्सना विविध सेवा पुरविण्याचे होते. सगळ्यांच्या सगळ्याच गरजा नेहमी पूर्ण करणे अशक्य असते त्यावेळी त्याच्या सल्ल्याचा खूप उपयोग होत असे. पण त्याला एक वेगळीच खोड होती, सतत काळजी करण्याची !! तो टॅक्सीत वगैरेही पुढे सरकूनच बसत असे, अपघात झालाच तर पटकन उतरता यावे असे. तर घरीही त्याने एक लाकडी टेबल ठेवले होते, भूकंप झाल्यास पटकन त्याच्याखाली जाता येईल असे !! एखाद्याच्या सवयींवर काही बोलण्याचा अधिकार मला नाही पण मला ही या सगळ्यात खूप शिकता आले. काळजी, बिनधास्तपणा आणि निष्काळजीपणा या तीन वेगवेगळ्या गोष्टी आहेत. मुले, संसार, नोकरी, पैसा इ.इ. गोष्टींची काळजी नक्कीच करावी व अनपेक्षित गोष्टींबद्दल ही योग्य तेवढा विचार करून ठेवावा. पण बिनधास्तपणा नक्कीच नसावा. काही होईल तेव्हा बघू अशी बेफिकीरी निश्चितच नसावी. आणि काहीच होणार नाही असे निष्काळजीपणे केलेले दुर्लक्ष तर अजिबात नसावे. अर्थात साधारणपणे आपण नकारात्मकपणे काळजी करतो त्यापैकी नव्वद टक्केही काहीही वाईट घडत नाही. अगदीच थोडे बहु...

सकाळची कोवळी उबदार उन्हे तर कधी धगधगीत उष्णतेचे नकोसे वारे तर कधी सरीं वर सरींची हिरवीगार बरसात!! निसर्ग चक्र चालूच असते जसे आपले जीवन चालू असते.  माणसांच्या जीवाला कधी उसंतच नसते. कधी ऑफिसातल्या तर कधी घरातल्या विवंचना तर कधी आनंदाचे उधाण. जीवनात सतत काही ना काही घडतच असते. मग माणसे विचार करतात एवढे काम होऊदे मग आहेच मजा.  सकाळ उजाडली की संध्याकाळ, रात्रीची वाट बघायची. आज उजाडला की उद्या कधी होतोय. पाऊस कधी संपतोय आणि थंडी कधी येते याची वाट बघत रहातो.  मग जगायचे कधी ? एकदा सगळे मार्गी लागले, सगळे एकदा परफेक्ट झाले की आरामात जगूया असे माणसे स्वतःशी म्हणत राहतात.  पण सगळेच एकदम परफेक्ट असे कधी होते का ? आठवून बघा, खरंच असे कधी झालेय का ? घरी ओके असेल तर ऑफिसात कुरबुरी असतात. जर दोन्हीकडे ऑल इज वेल असेल तर तब्येत डोके वर काढते. म्हणून आनंदाने जगण्यासाठी वाट बघू नका, मुहूर्त काढत बसू नका. जगात असा कुठलाही प्राॅब्लेम नाही ज्यावर उत्तर नाही. वेळेनुसार सगळे ठीक होत जाते. म्हणून थ्री इडियट्स मध्ये सांगितल्या प्रमाणे हृदयावर हात ठेवा आणि म्हणा...ऑल इज वेल आणि बघा कसा हुरूप य...

आपले वय वाढू लागल्यावर आपण जरा जास्तच बोलू लागतो का ? की वाॅट्स ॲप युनिव्हर्सिटीने सांगितले की बोलत रहा, मनात काही ठेवू नका...म्हणून बोलतो आपण. असो,तर माझा तरी अनुभव आहे मी खरंच जरा जास्तच बोलू लागले आहे अगदी समोरच्याला बोलू न देता, त्याचे बोलणे न ऐकता !!! नाही, हे अजिबात खरे नाहीये…मी जरा मजा केली. तब्बल बत्तीस वर्षे पब्लिक सर्वंट म्हणून काम केल्यावर काय हिंमत आहे,समोरच्याचे न ऐकण्याची !! या संदर्भात आपल्याला वेगवेगळ्या प्रकारची माणसे भेटत असतात. काही अबोल तर काही बोलकी तर काही अती बडबडी.  काहीजण असे असतात, तुमचे बोलणे मनापासून ऐकतात. तुम्हाला अजून जास्त बोलायला उद्युक्त करतात. तुमच्या बोलण्यात रस दाखवतात, तुमच्या सुख-दुःखावर चर्चा करतात. तर काही महाभाग तुम्हाला बोलूच देत नाहीत. स्वतःचेच घोडे पुढे दामटत राहतात. तर काही असेही असतात त्यांचे तुमच्या बोलण्याकडे लक्षच नसते तर काही अती भोचक असतात. काही टोचून बोलतात तर काही माहिती काढून घेतात आणि उलटीच पसरवतात. असो. तर असे माणसांचे विविध नमुने आपल्याला भेटत असतात. त्यातून आपल्याला खूप शिकता येते. कुठे, कधी, कसे व केवढे बोलायचे याची अनुभव...

आपल्या नेहमी संथपणे एकसुरी चाललेल्या आयुष्यात कधी काही चांगल्या-वाईट घटना घडत असतात. यातूनच आपण आपला जीवनक्रम चालवत पुढे पुढे जात असतो.  श्रीयुत नवीन काळेंचा एक व्हिडिओ याआधी ही फेसबुक वर बघितला होता,तो आवडला होता म्हणून आजचा व्हिडिओ ही बघितला.  आजच्या व्हिडिओ मध्ये त्यांनी After life या Netflix वरील मालिकेचे विश्लेषण केले आहे. त्यात ते टोनी या मालिकेतील हिरो ची गोष्ट सांगतात.  टोनी ची आजारी बायको मृत पावल्यानंतर त्याचा स्वभाव विक्षिप्त होतो. तो आजूबाजूच्या सगळ्याच लोकांशी फटकून वागू लागतो. आजूबाजूला सगळीच सर्वसामान्य माणसे असतात. ऑफिसातील कर्मचारी, पोस्टमन इत्यादी. नंतर स्मशानात त्याला एक थोडी वृध्द स्त्री भेटते, जिचा नवरा मृत झालेला असतो. हळूहळू त्यांची ओळख होते व एका बाकड्यावर बसून ते एकमेकांशी बोलत असतात.  काळे व्हिडिओत पुढे सांगतात की जशी मालिका पुढे सरकते आणि त्यांचे बोलणे होत राहते, टोनी च्या आणि आपल्याही लक्षात येते की जीवनात छोट्या छोट्या गोष्टीही फार महत्त्वाच्या असतात. रोज उगवणारा सूर्य, गीत गाणारे पक्षी ते झाडावर येणारी फुले!! जीवनात असे काही extraordinar...

आपल्या भारतातही गावागावातून अनेक लोककथा, पौराणिक कथा सांगितल्या जातात,पिढी दर पिढी त्या ऐकल्या जातात. या गोष्टी मनोरंजनाबरोबरच सामाजिक प्रबोधन, शिक्षण करत समाज घडवत असतात.  अशीच एक जपानी कथा वाचनात आली आणि तिचा शेवट खूपच वेगळा वाटला म्हणून गुगल अनुवादित अशी ती पुढे देत आहे. जपानी पौराणिक कथा आणि लोककथांमध्ये (Japanese folklore) ‘फुटाकुची-ओन्ना’ (Futakuchi-onna) चा मराठीत अर्थ "दोन तोंडी स्त्री" असा होतो.हा जपानमधील योकाई (Yōkai) म्हणजेच एक प्रकारचा भूत, राक्षस किंवा अलौकिक प्राण्याचा प्रकार आहे. फुटाकुची-ओन्नाचे स्वरूप आणि वैशिष्ट्ये: दोन तोंडे: या राक्षसी स्त्रीला दोन तोंडे असतात. एक तिच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखे सामान्य तोंड असते आणि दुसरे मुख्य तोंड तिच्या डोक्याच्या मागच्या बाजूला, केसांच्या खाली लपलेले असते. मागचे तोंड: डोक्याच्या मागच्या बाजूला कवटी दुभंगून हे दुसरे तोंड तयार होते. या तोंडाला स्वतःचे ओठ, तीक्ष्ण दात आणि जीभ असते.केसांचा वापर: जेव्हा ही स्त्री एकटी असते किंवा तिला भूक लागते, तेव्हा तिचे केस सापासारखे किंवा हातासारखे हलतात आणि अन्न उचलून मागच्या तोंडात भरता...

    आता आपण, भारत देश स्वतंत्र होऊन पुढच्या वर्षी ऐंशीव्या वर्षांत पदार्पण करणार आहोत. या वर्षांमध्ये आपण सर्वच क्षेत्रात खूपच प्रगती केली आहे, हे आपल्या सर्वांना माहित आहेच आणि त्याचा सार्थ अभिमान ही आहे.        पण सध्या जंतरमंतर वर झालेले युवा पिढीचे निदर्शन, दहीहंडी, गणेशोत्सवातला डीजे चा वापर या घटना मन विषण्ण करतात.       मग चर्चिल चे भारताबद्दल चे मत आठवले, की, भारताला एवढ्यात स्वातंत्र देवू नका. १९४३ मध्ये बंगाल मध्ये तीस लाख माणसे मृत्यूमुखी पडली कारण, चर्चिल आणि त्यांच्या मंत्रीमंडळाने लवकर निर्णय न घेतल्यामुळे भयानक दुष्काळ आला तो आठवला मग त्याना जास्त समजून घेण्यासाठी पुनः एकदा त्यांच्यावर आधारलेला Darkest Hour नावाचा सिनेमा प्राइम व्हिडिओ वर बघितला.       युद्धाचे ढग डोक्यावर घोंघावत असतानाच वयाच्या पासष्ट व्या वर्षी चर्चिल याना इंग्लंड चे पंतप्रधान बनवले गेले.       हिटलर सारखा शत्रू समोर होता. देशहितासाठी कठोर निर्णय घ्यावे लागणार होते. मंत्रीमंडळाचा म्हणावा तसा पाठिंबा नव्हता....